“Een corrigerende tik”
Af en toe verlangen we hier in Zuid – Afrika naar een avondje lekker Nederlandse buis en kijken we BVN: Beste van Vlaanderen en Nederland. Matthijs van Nieuwkerk interviewde daar laatst een dominee die het had gewaagd te opperen dat hij het zo slecht niet vond af en toe een corrigerende tik te geven tijdens het opvoeden. Dat sprong de tafelheren echter in het verkeerde keelgat en deze dominee mocht na een flinke sessie van Matthijs en publiek ongehoord afdruipen.
Dan realiseer ik me weer eens dat het hier gewoon vaak nét een beetje anders gaat. Na anderhalf jaar werken in een publiek ziekenhuis bij Durban ben ik intussen al heel wat gewend. Zo hebben zusters hier een belangrijke taak in het heropvoeden of corrigeren van hun patiënten: dragen vrouwelijke patiënten te korte rokjes dan komt een van de zusters met een handdoek de benen wat minder zichtbaar maken. Heeft een moeder niet door dat haar baby honger heeft dan wordt de borst uit moeders bloesje gepakt en in de mond van de baby gestopt. Ook als er een baby geboren wordt die niet wil huilen wordt er niet – zoals in Nederland- eens tegen de voeten getikt om de baby aan de praat te krijgen , nee: de zuster pakt de baby aan beide voetjes omhoog, houdt het op de kop en slingert het net zo hard op en neer totdat het baby’tje “aan” gaat.
Maar afgelopen zaterdagnacht werd ik weer even verast wordt door het -zeg maar gerust – kordate optreden van Mama Zulu, de hoofdzuster van de eerste hulp waar ik werk. Weekenddiensten zijn hier monsterlijk druk, vooral aan het einde van de maand wanneer er weer salaris is voor alcohol. Nou zijn dronken patiënten meestal stierlijk vervelend, ook in Nederland, vooral als ze pijn hebben en in het ziekenhuis liggen. Zoals gewoonlijk liggen er weer een aantal mannen op een rij met steekwonden en heeft een van de dronken tieners, ondanks herhaaldelijke waarschuwingen, voor de tweede keer de slang van zijn infuusnaald afgedraaid waardoor de inhoud van zijn infuuszak over zijn onderkoelde buurman terecht gekomen is. Nog voordat ik deze jongen op zijn dronken gedrag kan aanspreken heeft mama Zulu het gordijntje al dichtgetrokken en hoor ik 3 harde kletsen achter het gordijn vandaan komen… waarop de overige patiënten instemmend knikken “eeejjjjsss!” Nu ben ik op zich geen voorstander van het slaan van patiënten maar ik vind het op dit moment even een ontzettende verademing dat iedereen het hier de normaalste zaak van de wereld vindt dat deze jongeman van een paar klappen wordt voorzien. Inclusief de jongeman zelf, want als het gordijntje weer opengaat kijkt hij beduusd voor zich uit en heb ik de rest van de avond geen last meer van hem.
Soms moet je kennelijk gewoon even laten zien wie de baas is!
laatste commentaar