Zuid Afrika is een sportgek land, zoveel is zeker. Om een idee te geven: in plaats van elke dag 1 uitzending van Studio Sport, heb ik hier de keuze uit maar liefst 9 sportkanalen die 24 uur per dag alle sportevenementen uitzenden die wereldwijd plaatsvinden. Hoewel, alle sportevenementen… Om eerlijk te zijn valt er hier weinig te genieten van Hollandse sporten als handbal, volleybal of korfbal. Nee, hier geen grappen over “mixed shower-sessions” of “throwing a little eight”, want hier gaat het echt maar om 3 sporten: voetbal, cricket en rugby.
Dit jaar worden de sportliefhebbers van alle 3 de sporten hier op hun wenken bediend: de cricketliefhebbers hebben 1,5 maand lang kunnen genieten van de Indian Premier League, zeg maar de Champions League van het cricket, die vanwege de verkiezingen in India in Zuid Afrika werd gespeeld. De voetbalfans konden uiteraard hun hart ophalen met de Confederations Cup, de warming up voor de WK van volgend jaar waar de wereld kennis maakte met de in Europa inmiddels immens populaire “vuvuzela”. Maar misschien wel het meest bijzondere was de rugby tour van de British & Irish Lions naar Zuid Afrika.
Voor de rugby-leek even wat achtergrond: in het rugby zijn Australie, Nieuw Zeeland en wereldkampioen Zuid Afrika de wereldgrootmachten die normaalgesproken de vloer aan vegen met de Europese “sissies” uit het noorden. Om nog een beetje kans te maken hebben de Britten daar wat op gevonden: eens in de 4 jaar vormen ze een team met daarin de allerbeste rugbyers van Engeland, Schotlland, Wales, Noord-Ierland en Ierland en gaan ze op tour om tegen 1 van de 3 grootmachten te strijden. Voor een Britse rugbyer is het de allerhoogste eer denkbaar om je “Lions jersey” te verdienen, oftewel ooit speelminuten te mogen maken in het heilige rode shirt van de Lions.
Dit jaar was Zuid Afrika eindelijk weer aan de beurt: na 12 jaar gewacht te moeten hebben op eerherstel (de Lions wonnen de serie in 1997) was het land er klaar voor. Dachten we. Want niemand had verwacht dat de Lions met zoveel zouden zijn: voor de 1e test match in Durban werd de stad werkelijk overspoeld door een 50.000 koppig leger in kilts en rode shirts gehulde en, hoe kan het ook anders, roodverbrande Britten en Ieren. Maar in tegenstelling tot de Engelse voetbalhooligans (de ietwat aggressievere variant afkomstig van dezelfde eilandengroep) zorgden deze supporters voor een gigantisch feest. Ik ben zelf naar heel veel nationale en internationale voetbalwedstrijden geweest, maar de sfeer die ik hier heb meegemaakt was echt met niets te vergelijken. In het stadion, waar Britten en Zuid Afrikanen overigens gewoon dwars door elkaar zaten, klonk het “Lions! Lions” oorverdovend voor de volle 80 minuten. OK, ik geef toe, de tekst van het lied is niet al te origineel… maar het blijft indrukwekkend om mee te maken, zeker als je weet dat hun helden uiteindelijk klop kregen van de Zuid Afrikaanse “Springboks”.
Ook de avond en de nacht na de wedstrijd waren onvergetelijk: in elke kroeg waar we kwamen waren emotionele taferelen van “typical male bonding” te bewonderen. Zover het oog strekte groepen roodverbrande, lallende, stomdronken maar o zo gezellige Britten in een “group hug” verwikkeld met hun maten en wat random Zuid Afrikanen…. Wat wil je nog meer? Ik weet het zeker: IK BEN EEN LIONS-FAN FAN!
-
- Het nieuwe voetbalstadion dat gebouwd wordt voor FIFA 2010
-
- Onze warming up voor de wedstrijd: bier, braai en Britten…
-
- Wat is het leven mooi als bejaarde rugby fan in Durban
-
- Jawel: de braai, met daarop een paar kilo “boerewors”
-
- onze maten Iain en John (de mannen in het rood)
-
- Zomaar wat gezellige Britten, en 1 enorme Afrikaner (noemde zichzelf “dikke Piet”…)
-
- Vlak voor de kick-off
-
- Zonder buik tel je niet mee in het legioen
-
- Fleur verzacht het leed van deze huisvader
-
- Lang leve de Rainbow Nation: Male bonding in de kroeg
-
- Hij was zijn zonnebrand vergeten
-
- Wederom met Iain en John, maar nu wat later op de avond
laatste commentaar